•  981 806 528 & 670 594 685 info@coralia.gal

dado dadá jazz club

Carmen Eixo

150 150 CORALIA

Logo de case corenta anos da apertura do Dado Dadá Jazz Club, primeiro club de jazz de Galicia, a empresaria Carmen Eixo segue a reivindicar a maxia da música en vivo e unha identidade propia para o lecer nocturno do ensanche compostelán, ao igual que fixera Carlos Asorey ata o seu pasamento hai dez anos.

Muller sabia e sensíbel, Carmen Eixo evita sempre ser foco de atención e prefire outorgar aos demais os seus méritos, talvez porque ela, co corazón cheo de melodías compartidas, non precisa aplausos.

Noite tras noite, Carmen Eixo segue proporcionando felicidade a propios e estraños, improvisando esa banda sonora singular capaz de facer irrepetíbel cada noite compostelá.

Grazas a Carmen e ao Dado Dadá, na zona nova o ritmo está máis vivo ca nunca e o jazz continúa a facer historia.

SOCIEDADE

Cal é a melodía que che transporta máis atrás no tempo?
Cada vez que me ven a memoria Ansiedad, cantada por Nat King Cole, volvo moi atrás.

E cal é a primeira melodía que asocias ao Dado?
A Carlos gustáballe moito poñer a Frank Sinatra, e inda que probabelmente non sexa o que máis se escoitaba, é o que eu recordo con máis nitidez.

A apertura do Club en pleno ensanche compostelán en 1980 nos sitúa diante dunha cidade moi diferente á actual. Como era aquela cidade e como encaixou a apertura do local?
Aquela era unha cidade con moitas gañas de vivila rúa e con moita xente nova, pero naquel Santiago non se atopaban nin gran número de locais nocturnos nin espazos con oferta musical diferenciada. Foi nese Santiago no que naceu o Dado ofertando jazz, clásica e folk, uns estilos moi minoritarios que por mor da súa singularidade atraían clientela de todo tipo. Había quen nos visitaba porque se sentía identificado coa música, e tamén quen o facía porque era o local de moda.

E como eran Carmen Eixo e Carlos Asorey naquela época?
Carlos era moi novo naquel tempo. E aínda que el sempre era amábel, por mor da súa introversión non daba moita conversa até coller un chisco de confianza. A Carlos gustáballe moito a maxia e a música, e houbo moita xente que lle colleu aprecio pola súa personalidade diferente e leal. Moitos sentiron o seu falecemento e aínda hoxe seguen visitando o local e lémbrano con cariño… En canto a min, non sei que dicir. Quizais podería falar mellor de min a xente que me coñece.

Carme Eixo, Dado Dadá Jazz Club

«Aquela era unha cidade con moitas gañas de vivila rúa e con moita xente nova, pero naquel Santiago non se atopaban nin gran número de locais nocturnos nin espazos con oferta musical diferenciada. Foi nese Santiago no que naceu o Dado ofertando jazz, clásica e folk, uns estilos moi minoritarios que por mor da súa singularidade atraían clientela de todo tipo».

Ser pioneiros ten connotacións boas e menos boas. Selo do jazz en Galicia foi doado?
Para nós foi un factor positivo. De feito, ás jam session viñan músicos de toda Galicia e até de fóra da comunidade porque non había outro local no que se fixeran. Ademais, a novidade sempre resulta atractiva, até o punto de chegarmos a ter cinco camareiros traballando. Tamén fomos pioneiros na retransmisión en directo dos concertos, iso que agora se coñece como streaming, unha actividade que por mor de dificultades técnicas non puido manterse no tempo.

Co corenta aniversario chamando á porta, a túa análise da evolución do consumo da música en vivo e do ocio nocturno ten moito peso. Para Carmen Eixo, calquera tempo pasado foi mellor? Que queda daqueles inicios?
Agora hai máis oferta cultural, pois a exclusividade é parte do pasado. A competencia obrigounos a agudizar o enxeño, pero a entrada de outros actores tamén favoreceu a adquisición do costume do consumo da música en directo por parte de públicos novos. O ocio nocturno ten cambiado como cambiou a sociedade! Nos oitenta, ao non haber redes sociais, quedábase a unha hora nun local e a xente íase movendo polos mesmos sitios. Era a maneira que había de facer vida social, pero agora a vida social faise desde a casa. O que non creo que cambiara daquela a agora é o obxectivo: divertirse e pasar un rato agradábel, por iso nós sempre procuramos e procuraremos facer o que estea na nosa man para que así sexa. Un sorriso e amosar interese polos clientes non custa nada.

En tempos, a cabina e os vinilos ocupaban un espazo central do Dado. O boom do vinilo entre os consumidores de música gravada pode representar unha nova época dourada para clubs e locais nocturnos?
Penso que si. Que a xente valore máis o traballo que hai detrás da música, tanto da gravada como da que se fai en vivo, sempre é positivo. Que se merque música, dunha maneira ou da outra, axúdanos a continuar.

A listaxe de promesas e estrelas que teñen actuado no teu club é un tesouro para Compostela, pero para ti cales son eses artistas que, até o momento, teñen dado nome ás noites máis inesquecíbeis?
Non sei se debería dar nomes logo de 37 anos, porque vou esquecer moita xente. Tanto os músicos, como os magos, como os clientes habituais merecerían ser lembrados. No Dado temos pasado noites memorábeis con músicos como os que formaban Clunia Jazz, un dos primeiros tríos de jazz -senón o primeiro- de Galicia, e do que formaban parte Nani García, Baldo Martínez e Fernando Llorca. Tamén temos pasado moitas noites memorábeis e forxado estreitas amizades co pianista Abe Rábade, co saxofonista Pablo Sax, ou con magos como Anthony Blake -que estudou en Santiago-, co mago Antón ou con Tamariz, que aínda hoxe nos visita sempre que pode. Gustaríame salientar asemade a gravación do disco en directo de Pedro Iturralde, do que somos produtores, Etnofonías: peregrinaje musical a Compostela, do que moita xente aínda hoxe se lembra. Tamén foron inesquecíbeis as noites de presentación dos dous primeiros discos de Milladoiro.

Desde sempre, figuras de primeira liña e novos valores comparten escenario e aplausos no Dado. Como será este ano no que ás actuacións en vivo se refire?
Hai nomes que poidas anunciar ou o segredo é o mellor aliado das salas? Temos moitas propostas entre mans, pero poucas datas pechadas así que de momento é preferíbel manter o calendario en segredo. O que si podemos dicir é que contaremos con figuras recoñecidas do circuíto estatal. Os tempos cambiaron moito e hoxe, utilizamos as redes sociais para anunciar as actuacións. Para teren a información máis actualizada, os lectores poden seguirnos en Facebook (dadodada.jazzclub).

Cunha paixón tan grande como o Dado, que significa na túa traxectoria Lamas de Abade?
Durante moitos anos, Lamas de Abade permitiume manter contacto con diferentes xeracións de xente nova á que lle gardo moito aprecio, á quen ademais tamén lle gustaba visitar o Dado. Por outro lado, era un sustento económico que nos permitía arriscar un pouco máis no negocio da música. Dei clase no ciclo de próteses dentais até que os problemas de alerxias aos produtos utilizados me impediron continuar, pero aquel tamén era un oficio que me gustaba.

Que é mellor para mirar a vida con tenrura? Unhas lentes sen montura ou as de cu de botella de Juan Tamariz?
Para enfocar a vida non se precisan lentes. Para vela con tenrura o mellor é mirala co corazón. A maxia é consubstancial ao club.

Cal é ese truco que non pasa de moda e cal ese truco que a Carmen lle gustaría dominar?
As aparicións e as desaparicións non pasan de moda. E algo que a min me gustaría dominar para poder utilizalo na vida diaria.

A canción da túa vida?
«My Way» de Frank Sinatra ou «Garota de Ipanema», que tamén é un clásico das jams. Cando as escoito, vánseme os pés sen darme conta.
A noite máis memorábel que lembras?
Hai moitas, pero, por exemplo, recordo un
día en que invitamos a actuar a Juan Tamariz, coincidindo coa súa participación nun congreso. O congreso cancelouse, pero el non nos dixo nada e veu actuar igual. Pasamos horas e horas de conversa e maxia. Xamais o esquecerei.
O día é bo para...?
O día ben aproveitado comporta soños felices. No día podes facer moitas cousas distintas, pero procurando sacarlle o máximo proveito.
Cantas horas dormes nun día normal?
Durmo pouco e mal. A verdade é que nun día normal non soneo máis de 5 horas.
O jazz que é?
É improvisación. Ademais de ser unha arte recoñecida en todo o mundo, o jazz é un estilo de vida.

«Para enfocar a vida non se precisan lentes. Para vela con tenrura o mellor é mirala co corazón»

O Dado é unha declaración de amor en toda regra, pero para que locais con historia como o teu sigan a facer anos e sigan a construír cidade, que mimos necesitan?
Necesitamos apoio, sobre todo, dos clientes. Que valoren o esforzo que se fai á hora de tentar manter intacta a esencia dun local con tantos anos ás costas. É relativamente fácil poñer un local de moda baixando os prezos ou poñendo a música comercial do momento, pero nós preferimos ser selectivos nese aspecto, aínda que nos custe, para conservar o que o Dado quixo ser desde a súa orixe. Tamén é importante o apoio dos medios de comunicación, das administracións públicas e de patrocinadores privados que de cando en vez nos dan un empurrón. Teño que salientar, iso si, que a prensa se porta moi ben con nosoutros. Tamén quero destacar o apoio que estamos a recibir de 1906 para poder continuar programando música en directo.

E cal é a percepción que tes, como empresaria e como integrante do Pleno da Cámara de Comercio, do momento que vive o lecer no Ensanche compostelán en relación á zona monumental? Cara onde vai a noite?
A miña percepción do estado do lecer nocturno quizais non é a máis acertada porque é a hora que a min me toca traballar e non podo ver o que pasa noutros sitios. O que si que penso é que o ensanche está un pouco silenciado con respecto á zona monumental, polo menos no que ao turismo se refire. Non debería haber diferenzas, tendo en conta a escasa distancia que hai dunha punta á outra da cidade. Máis que representar competencia, unha maior oferta hostaleira no ensanche beneficiaríanos. Neste senso, a miña sensación é que a zona se está empezando a mover algo máis e que nestes últimos dous anos se está a apreciar unha interesante reapertura de locais de viños e petiscos, pero tamén que queda moito por facer.

E por último, que é máis doado? facer realidade un soño ou manter ese soño vivo?
As dúas son cuestións que entrañan gran dificultade, pero hai que persistir!

Carme Eixo, Dado Dadá Jazz Club

Entrevista extraída do número 8.

Queres ollar outros contidos relevantes?

Tamar Novas

150 150 CORALIA

Semella que foi onte, pero en 2019 cumpríronse vinte anos xa da estrea de Novas (Santiago, 1986) na gran pantalla, con A lingua das bolboretas, de José Luis Cuerda. Neste tempo, aquel rapaz de ollar curioso medrou até converterse nun dos actores máis versátiles e solicitados da súa xeración. Así o certifican directores como Alejandro Amenábar, Gerardo Herrero ou Pedro Almodóvar que atoparon en Tamar ese actor completo capaz de dar vida aos personaxes máis diversos.

A autenticidade e a profesionalidade fixeron deste compostelán un rostro imprescindíbel do teatro, do cinema e da televisión actuais. Por iso, á longa listaxe de éxitos de Novas -na que figuran producións como Mar adentro, Los abrazos rotos, A praia dos afogados ou Un otoño sin Berlín deberemos sumar agora dous novos títulos: La zona e Fariña.

Este inverno Tamar Novas volve a atoparse con Compostela, «o escenario perfecto para a chuvia».

CULTURA

Que queda en ti da Compostela da túa nenez?
Compostela está máis viva que nunca en min porque canto máis tempo pasa máis a miúdo me toca volver. De feito, agora estou traballando de novo aquí nun proxecto para unha canle estatal (Fariña, de Atresmedia). En cada nova estadía teño a sensación de estar indo máis atrás, de estar a recuperar lembranzas de vello, por iso estou feliz volvendo a Melide e a Figueiroa -as terras dos meus avós maternos e paternos-, e a Santiago, onde están os meus primeiros amigos e os meus primeiros recordos, que son dos que primeiro tiro á hora de crear, á hora de ter un momento creativo. Compostela é a fonte de moitos dos meus traballos.

A pesar dun debut moi aplaudido, non foi até tempo despois que consideraches a interpretación como a túa gran paixón. Cando se revelou como tal?
Tiven a sorte e o azar de empezar a traballar sendo moi novo, con 11 anos. A esa idade, a maioría dos nenos non saben a que se van dedicar na vida, e eu tomeino como unha experiencia marabillosa, pero como unha experiencia excepcional ao fin e ao cabo, e tan excepcional como extraordinaria. E foi de novo o azar o que me levou a participar nunha película de Amenábar (Mar adentro). E, inda que me atraía o audiovisual e tiña moito interese en facer cinema, non foi até rematar esa película e pasar esa montaña rusa, esa brutal exposición nos medios, cando comecei a considerar en serio afondar nesta profesión. O que si sabía, despois de interpretar a Javi, era que só tomándoo en serio podería seguir adiante coa interpretación, polo que principiei a miña aprendizaxe en Audiovisual e Interpretación, que acabaría por levarme de Santiago a Madrid. Dediquei tres anos a formarme, sen deixar de actuar, o que me proporcionou experiencias moi boas e me permitiu poder seguir vivindo alí. Para sentir «isto é para toda a túa vida», para sentir que esta era a miña profesión, fixeron falla tres anos de formación con Juan Carlos Corazza. Cando o souben?: mentres facía teatro fóra de España.

«Para sentir «isto é para toda a túa vida», para sentir que esta era a miña profesión, fixeron falla tres anos de formación con Juan Carlos Corazza. Cando o souben?: mentres facía teatro fóra de España»

O primeiro actor profesional co que traballaches foi Fernando Fernán Gómez. Como lembras a aquel xigante da interpretación?
Así, coma un xigante! Para min, Fernán Gómez é unha icona para toda a vida. Lémbroo sentado nunha cadeira de tesoira ao sol, con bastón e sombreiro, agardando nas beiras do Tambre a que chegara o momento de rodar, tranquilo e en paz. E lémbroo como un tipo cun sentido do humor excepcional e tamén como o primeiro actor profesional do que teño memoria.

Para Mabel Rivera, á que entrevistamos no número de outono, os verdadeiros premios son os que traen traballo constante e novos retos. Ser actor revelación con 19 anos, que significou para ti?
Para min foi moi importante descubrir que había profesionais que valoraban o traballo que eu fixera, pero contar coa súa aceptación tamén me supoñía unha responsabilidade, a de formarme se quería seguir traballando como actor. O Goya foi unha anécdota marabillosa que me puxo no mapa para moita xente e supuxo, como di Mabel, poder estar visíbel e que contaran comigo. Foi ela, precisamente, quen recolleu no meu nome o premio da Unión de Actores, xa que eu, que non valoraba as galas, estaba daquela en Santiago. Os recoñecementos foron unha palmada nas costas, mais tamén un «chaval, si quieres seguir con esto, te lo tienes que currar». Eu considero que nesta profesión os premios teñen unha consideración excesiva e que non recibir premios non é síntoma de nada. Fan ilusión, claro, como cando me nomearon aos premios da Unión de Actores (por La mentira más hermosa), porque non o agardaba e porque non tiña un apoio tan grande dos medios como o que poden ter outras producións.

«Para vivir, todos construímos un relato de nós mesmos e da sociedade, así que a actuación supón unha ferramenta para a supervivencia».

«Eu considero que nesta profesión os premios teñen unha consideración excesiva e que non recibir premios non é síntoma de nada»

Madrid era unha etapa necesaria para formarte e traballar ao máximo nivel? Que lle falta ao audiovisual galego para acadar esa posición?
Eu sempre quixen vivir fóra, sempre quixen ir a Madrid e é na cidade na que vivo, na que teño máis oportunidades de traballo, na que creei unha familia e fixen o meu grupo de amigos, pero isto non significa que Galicia non teña ese mesmo nivel. Eu agora estou a traballar aquí e case todos os meus compañeiros son galegos, así que, se o problema das producións galegas non é o equipo, o problema debe estar no apoio que reciben e no propio funcionamento da industria. Penso que é preciso promover un modelo de sociedade que vaia máis alá da rendibilidade económica, que fomente a educación e a cultura.

Para formarte tiveches como mestre a un grande, a Juan Carlos Corazza. O seu método que che achegou?
Realmente o primeiro mestre de interpretación que tiven foi Carlos Neira (de espazoaberto), aquí en Santiago, que me inculcou a importancia da disciplina e do traballo físico. Logo, en Madrid estiven con Corazza -seguindo a recomendación de Javier Bardem-, que me animou non só a actuar senón tamén a participar noutras disciplinas coma a dirección e a composición. Agora estou a traballar con Fernando Piernas.

Cal é ese traballo ou a experiencia profesional que, até o de agora, máis che enriqueceu como actor?
Os primeiros traballos no teatro con Juan Carlos (Corazza) foron moi importantes porque me deron a oportunidade de implicarme no traballo, indo máis alá da miña propia interpretación, para estar pendente da dramaturxia, da música, da posta en escena, etc. Fíxome apreciar a riqueza dun traballo en equipo, no que eu me podo nutrir dos meus compañeiros e eles se poden nutrir de min. Eses traballos de investigación teatral foron importantes.

A que sabe Compostela?
A auga que nutre, que fai medrar.
Cal é para ti a panorámica máis fermosa da cidade?
A das terrazas da rúa de San Pedro e a entrada á zona vella desde a Alameda.
Como sandas a morriña?
Chamando a miña avoa e escoitándoa.
Un soño a curto prazo?
Viaxar moito... Traballar fóra...
Receita infalíbel para achar o equilibrio?
Escoitar á xente da que te fuches rodeando.

«Esa oposición, esa reflexión sobre que é mentira e que é verdade achéganos a un dos supostos máis interesantes do teatro. Como dicía Briest, do que se trata é de tentar dicir a verdade sempre. E a da verdade é para min unha das cuestións teatrais máis complexas»

No teatro todo é mentira ou sen verdade non se pode conectar co público?
Curiosamente, antes de traballar en Todo es mentira fixen con Juan Carlos (Corazza) La mentira más hermosa, sobre unha obra de Federico García Lorca. Esa oposición, esa reflexión sobre que é mentira e que é verdade achéganos a un dos supostos máis interesantes do teatro. Como dicía Briest, do que se trata é de tentar dicir a verdade sempre. E a da verdade é para min unha das cuestións teatrais máis complexas.

E na vida diaria, onde hai máis verdade e máis mentira?
Para vivir, todos construímos un relato de nós mesmos e da sociedade, así que a actuación supón unha ferramenta para a supervivencia. E, inda que as ideas que levan a alguén a moverse sexa unha materia interesante, para min o que pesa son os feitos, o que fai a persoa. O que calla son as accións e esa é a verdade do que ti es.

No teatro formaches parte dun aplaudido matrimonio entre Shakespeare e Lorca, o matrimonio teatro e televisión é para ti igual de proveitoso?
Pode soar un pouco frívolo, pero dá a sensación -e non digo que sexa o desexábel- de que no matrimonio teatro-televisión, a tele é a que trae o diñeiro á casa e o teatro e co que un goza. Pero isto non sempre é así, como non o é que no teatro todo teña que ser máis sufrido. Eu, que tiven a sorte de traballar co Centro Dramático Nacional con condicións magníficas e en producións comerciais con moi boas condicións, son da opinión de que o que aos actores nos pesa son as historias ben construídas e poder traballar en condicións dignas, xa se trate de teatro ou de televisión.

Cando baixas do escenario ou saes do set de rodaxe, o personaxe que estás a interpretar vai contigo? Almorza contigo? Discute contigo?
Diría que si, pero tamén que é algo que ten que ver co carácter. Se é vocacional, vai acompañarte. Se che gusta o que fas é normal que así sexa.

Cales dirías que son os papeis cos que mellor conecta o público?
Cando hai algo máis xenuíno, canto máis te deixas ver como actor, cando te comprometes co traballo e sacas o mellor de ti, máis goza a xente e mellor conectas co público. Penso que a empatía está máis relacionada coas historias que se contan que cun personaxe concreto.

E Tamar, con que personaxes atopa máis afinidade?
Para min foi moi importante El viaje a ninguna parte (2014), a primeira obra que fixen co Centro Dramático Nacional. Cando fun facer a proba, lembrei que na casa tiña o libro de Fernando Fernán Gómez -con quen debutara no cinema en A lingua das bolboretas-. O libro en cuestión fóra un agasallo de Mabel [Rivera]na rodaxe de Mar a dentro ao cumprir eu 17 anos. «Neniño, que teñas unha magnífica viaxe», rezaba a súa dedicatoria. Coa historia de Carlitos, ese rapaz galego enviado pola súa nai a Madrid para que vaia na procura do seu pai, un actor de teatro ambulante, fixen o meu debut no teatro Valle-Inclán. Todo o que rodeou a Carlitos é especial e máxico para min.

Témosche oído dicir que a interpretación é iso, unha viaxe. A viaxe á Galicia dos 80 de Fariña, que está a representar para ti?
Esta serie baséase nunha obra moi boa de Nacho Carretero, un ensaio moi comprometido coa historia que nos conta e, para min, esa volta aos 80 permítenos comprender de onde vimos e, quizais, aproveitar ese coñecemento para ir cara un sitio máis desexábel. Saber que pasou naquel tempo en Galicia, coa conivencia de moitos sectores, pode axudar a entender á nosa sociedade e a comprometernos co futuro. É bo axitar conciencias.

Como é Roque?
É un tipo que, camiño dos trinta, ten dúas prioridades: subsistir e levar unha vida emocionante. Roque e Sito son unlla e carne, son dous amigos que comparten a súa ambición. É, precisamente, esa ambición a que os leva a dedicarse a negocios complexos, sen saber o perigosas que poden ser as súas consecuencias. En Fariña, Roque ensínanos as dúas vidas ou os dous camiños que se poden tomar en relación ao contrabando ilegal, e as consecuencias varias que iso pode implicar.

La zona é outro dos teus traballos máis recentes. Que é La zona e cal é o teu papel?
La zona representa para min un soño cumprido xa que había tempo que quería traballar cos irmáns Cabezudo. É unha serie que desde o principio tiña o seu final escrito, unha serie concibida como unha gran película de moitas horas sobre a xestión dun postdesastre nuclear, unha historia que tamén podemos ver como a metáfora da crise que levamos anos vivindo. La zona conta de xeito panorámico todos os comportamentos que xera unha crise deste estilo, e na mesma interpreto a un médico cooperante que procura que a xente que abandonou a zona por mor do desastre, volva as súas casas. O meu papel é o do compañeiro da protagonista, Alexandra Jiménez, cuxo personaxe se verá envolto en circunstancias penosas e nas que tentarei serlle de axuda.

A de actor é a túa faciana máis recoñecíbel, pero hai outro Tamar que, por exemplo, compón e toca o piano. É un divertimento ou é algo máis?
É un divertimento, por suposto, porque me gusta a música e me gusta tocar outros paus. Porén, encantaríame que fose algo máis. Expresarme coa música é de momento unha necesidade, pero se a casualidade ou a oportunidade profesional mo permiten, será estupendo darlle camiño.

E, por último, Compostela é o escenario perfecto para…?
Para a chuvia. É onde mellor chove e o escenario ideal para reencontrarme coas miñas orixes.

«Cando hai algo máis xenuíno, canto máis te deixas ver como actor, cando te comprometes co traballo e sacas o mellor de ti, máis goza a xente e mellor conectas co público. Penso que a empatía está máis relacionada coas historias que se contan que cun personaxe concreto»

Alalá Couture I The Wrong Shop I Who Killed Bamby Vestimenta
Rois Llongueras Peiteado e maquillaxe
Álex Regueiro Estilista
Fred Iglesias Fotógrafo
Lucía Cabrera Axudante de produción
Dado Dada Jazz Club Localización

Entrevista extraída do número 8.

Queres ollar outros contidos relevantes?
Política de privacidade

Se consente a utilización de cookies, continúa navegando ou fai clic nalgún link entenderase que consinte a nosa política de cookies e, por tanto, a instalación das mesmas no seu equipo ou dispositivo.

Se vostede quere, pode cambiar a configuración de cookies en calquera momento, configurando o seu navegador para aceptar, ou non, as cookies que recibe ou para que o navegador o avise cando un servidor queira gardar unha cookie.

Esta web utiliza cookies.
error: Contido protexido