•  981 806 528 & 670 594 685 info@coralia.gal

editorial Nós

Coirazas de cores

150 150 CORALIA

Mulleres lilas, coirazas de cores

Por MANUELA DOMÍNGUEZ

Sabemos que o vestiario, o peiteado e a maquillaxe complementan a identidade de ficción dunha actriz ou un actor e lle dan información ao público sobre a súa condición cultural, social ou profesión, ademais de interactuar en perfecta harmonía coa escenografía e o espazo escénico, ata moldear un todo cun valor plástico simbólico.

O proceso creativo do vestiario teatral e a propia moda liban na memoria histórica, na fantasía, na rúa, na cultura, na pintura, na arquitectura…, ao servizo das contornas do corpo humano. A moda é frívola, caprichosa, tirana e pagada de si mesma. Esmorece ao pouco e así é como pasa a ser lembrada, tan fuxidía coma o teatro.

A moda e o teatro son coma o espello e o seu reflexo. Ambas as galaxias estéticas teñen a responsabilidade de facernos persoas e distinguirnos coa nosa propia personalidade, coa nosa propia máscara.

A escolma das cores, a caída do tecido, a voluptuosidade das formas..., todo queda plasmado nas pequenas obras de arte dos figurinos e, como non, nalgunha que outra peza que sobrevive ao paso do tempo converténdose en obxecto de copia, culto ou colección.

A moda e o teatro son coma o espello e o seu reflexo. Ambas as galaxias estéticas teñen a responsabilidade de facernos persoas e distinguirnos coa nosa propia personalidade, coa nosa propia máscara. A escolma das cores, a caída do tecido, a voluptuosidade das formas…, todo queda plasmado nas pequenas obras de arte dos figurinos e, como non, nalgunha que outra peza que sobrevive ao paso do tempo converténdose en obxecto de copia, culto ou colección. Así aconteceu en Hollywood con Yves Saint Laurent e Coco Chanel; ou coa atmosfera vaporosa das obras de Tamara de Lempicka na escenografía do videomusical Open your heart de Madonna.

E agora, xoguemos coas agullas do reloxo e coa historia, volvamos cara a atrás, para atoparnos en Compostela con Maruxa e con Coralia, dúas costureiras e bordadoras de sona, coma a súa nai. No seu humilde obradoiro, situado na mellor peza da casa e ateigado de clientela, ole a cola, un indescritíbel cheiro que procede do curruncho onde o seu pai remenda zapatos. Unha máquina de coser -Singer, Alfa, Refrey… -vai ti saber-, dúas pranchas de ferro con carbón do lume dentro, dous candís de gas e moita, moitísima dignidade.

E agora, xoguemos coas agullas do reloxo e coa historia, volvamos cara a atrás, para atoparnos en Compostela con Maruxa e con Coralia, dúas costureiras e bordadoras de sona, coma a súa nai. No seu humilde obradoiro, situado na mellor peza da casa e ateigado de clientela, ole a cola, un indescritíbel cheiro que procede do curruncho onde o seu pai remenda zapatos. Unha máquina de coser -Singer, Alfa, Refrey… -vai ti saber-, dúas pranchas de ferro con carbón do lume dentro, dous candís de gas e moita, moitísima dignidade.

O groso dos encargos son pequenos arranxos dos humildes de Compostela, farrapos de labregos, xornaleiros e algúns comerciantes de pano máis fino. De cando en vez, un vestido, un traxe. Aloumiñan a tea e pásana polas meixelas con agarimo procurando o carreiro do fío antes de facer o corte. Que ilusión!

Tamén podían facer o máis difícil: facer fermosa e atractiva unha peza vella, gastada e remendada, a cambio dunha mínima independencia económica.

Despois do golpe de Estado do 36, que dicir… Maruxa e Coralia sofren nunha Compostela empobrecida, devastada, dividida, sañuda, de estraperlo, paseos e exilio, onde as súas clientas de sempre, cheas de dor, só visten roupaxes negras de loito e onde as máis suspenden os seu encargos para non sinalarse. Xa estaban no punto de mira da infamia.

Na Compostela calvario de Maruxa e Coralia, riadas de costureiras ambulantes coa máquina de coser á cabeza van de porta en porta ofrecendo os seus servizos en xornadas de sol a sol por uns cantos patacóns e dúas comidas. Outras, as aprendizas, corren lizgairas para facer recados e un peto co que cumprir o soño de mercar a súa propia cosedora ou ser contratadas por casas de moda de prestixio.

Coser, pois, era unha habelencia que se aprendía desde pequenas e un oficio só para mulleres. Xornadas interminábeis e mal pagadas, no mellor dos casos. O obradoiro de costura era epicentro de revolucións, motor de cambio de moitas sociedades, espazo de creación e loita das mulleres que argallaron as primeiras marchas reivindicativas, demandas sindicais e folgas.

Mentres Carolina Otero agarda a ser atendida para recoller a saia e un corpiño que quere estrear na súa próxima actuación en Niza, vemos a Maruxa e a Coralia deseñando o vestiario dunha compañía teatral de primeira liña, formando equipo con María Miramontes, tamén costureira, dona de Ánxel Casal e inspiradora da súa traxectoria cultural e política.

Na Compostela calvario de Maruxa e Coralia, riadas de costureiras ambulantes coa máquina de coser á cabeza van de porta en porta ofrecendo os seus servizos en xornadas de sol a sol por uns cantos patacóns e dúas comidas. Outras, as aprendizas, corren lizgairas para facer recados e un peto co que cumprir o soño de mercar a súa propia cosedora ou ser contratadas por casas de moda de prestixio. Sempre atarefadas cos encargos de confección, rebolen no seu ir e vir ás casas da xente ben de Compostela, mercando fíos e botóns, ou levando á capela de Salomé a sotana nova do párroco.

Leiteiras por aquí, peixeiras coas patelas de sardiñas e xurelos por acolá. Mulleres trasfegando auga ás sellas na fonte do Toural, peregrinos penitentes, gallofos… Compostela era un bulebule!

As donas dos obradoiros de costura, ben vestidas, levan tesoiras penduradas do pescozo, que lles esvaran polo peito coma péndulos do tempo. Talle de abellas, moños recollidos, sempre poñendo orde no balbordo das modistas e aprendizas, que tan pronto atenden a unha dona con necesidades dun vestido para o próximo baile do Casino, para a Ofrenda do Apóstolo ou unha misa principal nas Ánimas, como a continuación lle toman as medidas a un groso cabaleiro que quere lucir na apertura de curso da Universidade.

Coser, pois, era unha habelencia que se aprendía desde pequenas e un oficio só para mulleres. Xornadas interminábeis e mal pagadas, no mellor dos casos. O obradoiro de costura era epicentro de revolucións, motor de cambio de moitas sociedades, espazo de creación e loita das mulleres que argallaron as primeiras marchas reivindicativas, demandas sindicais e folgas. Unidas todas para sempre ao día 8 de marzo, coas traballadoras do téxtil en lugar preferente. As súas armas: medias transparentes, fóra corsés, veñan a min pantalóns e minisaias, bañadores de dúas pezas…, que deixaban ao descuberto todo un universo de explotación e submisión, vencellado ao mundo da máscara no sentido grego do termo.

Seguimos imaxinando como tería sido a vida de Maruxa e Coralia sen esa «longa noite de pedra» da nosa historia?

Mentres Carolina Otero agarda a ser atendida para recoller a saia e un corpiño que quere estrear na súa próxima actuación en Niza, vemos a Maruxa e a Coralia deseñando o vestiario dunha compañía teatral de primeira liña, formando equipo con María Miramontes, tamén costureira, dona de Ánxel Casal e inspiradora da súa traxectoria cultural e política. Tómanlle medidas a unha María Casares moi nova ao tempo que falan enfeitizadas polos figurinos deseñados por Maruxa Mallo, e sen deixar de mirar de esguello os delicados trazos dos decorados que está creando -por deferencia con Galicia- Camilo Díaz Valiño -con contratos coa Ópera Garnier de París, o Albert Hall de Londres, o Teatro la Fenice de Venecia ou La Scala de Milán, entre outros-, para o próximo espectáculo que se vai estrear no Salón Teatro.

Non puido ser. Que mágoa. No seu subconsciente, como estrategos da aparencia, coma soñadoras do que puido ser unha época dourada, sabían que unha boa posta en escena precisa desas teas que falen co público, que deixen a marca de imaxes perennes na memoria; como acontece coa inesquecíbel lixeireza e hipnotismo da seda que portaba Isadora Duncan, as ondas descontroladas da gasa plisada da saia branca de Marilyn Monroe ao pé da ventilación do metro na Lexington Avenue de Manhattan, a caída do veludo vermello do pano dun Teatro, a enerxética cor laranxa dun monxe tibetano ou a túnica púrpura de Calígula, tinguida coas tinturas extraídas das cañaíllas recollidas nas costas areosas da miña benquerida Andalucía.

Maruxa e Coralia, ás dúas en punto, paseaban a súa dignidade e os seus engruñados e febles corpos enfeitados con vestidos de cores, acartonados coma coirazas, mentres representaban a súa magna peza de rebeldía con bicos ao ar e ollos vivaces que dicían:

Olládenos! Aquí seguimos! Resistimos e somos libres!

Aquí tes máis contidos relevantes:

Compostela e os músicos da rúa

por HELENA VILLAR JANEIRO

A cidade con música

Por PILAR SAMPEDRO

María Miramontes: modista e galega

Por ENCARNA OTERO CEPEDA

María Miramontes: modista e galega

150 150 CORALIA

María Miramontes: modista e galega

Por ENCARNA OTERO CEPEDA

Historiadora

María Dolores Miramontes Matos (Bergondo, 1885-Bos Aires, 1964) naceu nunha familia de xornaleiros. Con 11 anos, entrou de aprendiza nun obradoiro de costura; os tecidos, as agullas, os fíos e o bo facer no labor marcarán a súa vida de emprendemento e achega económica a tantos proxectos de Galiza. Naquela Coruña republicana e galeguista, na busca dos dereitos e liberdades das mulleres, vai alimentar María as súas inquedanzas culturais e políticas e, así, entra a militar nas Irmandades da Fala, e xunto a outras irmás -Elvira Bao, Amparo López Jeán e moitas máis- crean a Sección Femenina da Irmandade da Fala da Coruña no 1918. Nesta sección, María será vogal. Xuntas, as irmás traballan a prol dos dereitos das mulleres e actúan facendo teatro en galego, bordando bandeiras e solidarizándose coas loitas agraristas e cos dereitos das tabaqueiras da Coruña.

Naquela Coruña republicana e galeguista, na busca dos dereitos e liberdades das mulleres, vai alimentar María as súas inquedanzas culturais e políticas e, así, entra a militar nas Irmandades da Fala, e xunto a outras irmás -Elvira Bao, Amparo López Jeán e moitas máis- crean a Sección Femenina da Irmandade da Fala da Coruña no 1918.

Son elas as que convencen ao resto das Irmandades para que os manifestos nacionalistas, e moi en especial o da Asamblea de Lugo, recollan como punto político os dereitos das mulleres. Neste círculo da Irmandade da Coruña coñece ao home co que vai partillar a súa vida: Ánxel Casal -galeguista, republicano e comprometido cos dereitos de Galiza-. Os proxectos da Editorial Lar, da Editorial Nós, das Escolas de Ensino galego, a militancia no Partido Galeguista, o primeiro Estatuto de Galiza e, mesmo, a alcaldía de Compostela, en 1936, son soños e traballo en común.

Vive tamén un drama persoal que a marcou de por vida: un aborto que lle impedirá ser nai.

Ánxel Casal e María Miramontes trasládanse a vivir a Compostela en 1931. Nesta cidade, María desenvolverá até 1936 o seu traballo de modista. As rúas das Hortas, do Inferniño (hoxe rúa de Xelmírez) e do Vilar saben ben do traballo exclusivo desta muller: vestimenta feita con cariño, desde a moda que chegaba de París e de América, a través da emigración, con tecidos de calidade, con mestría na agulla e na tesoira; moda compostelá que tan ben recolleu Francisco Vázquez Díaz (Compostela) no seu conxunto de debuxos titulado Berros, oficios, servicios, cerimonias e sucedidos. 1935-1936. Quizais no seu camiñar pola cidade, na busca de tecidos, na entrega de traballo, moitas veces en compañía de Ánxel Casal, coincidiu con Xulia Martínez, con Elvira Santiso, con Concha Castroviejo, con varias das irmás Fandiño Ricart, con María Vázquez Suárez e con tantas mulleres que, en Compostela, vivían anos de liberdade e de ledicia.

Residen na Coruña até 1931, onde María monta unha tenda de retallos que compaxina co seu traballo de modista.

A Editorial Nós, na que traballaba Ánxel Casal, e que publicaba tamén libros en galego para nenos e nenas da Escola Pública -escola obrigatoria até os 14 anos tal e como a II República lexislara e aprobara na Constitución-, a campaña do Estatuto Galego de 1936 e o Partido Galeguista (do que María era militante) coñeceron tamén a achega económica desta modista valorada na cidade.

Consello da Cultura Galega
Arquivo fotográfico

Neste círculo da Irmandade da Coruña coñece ao home co que vai partillar a súa vida: Ánxel Casal -galeguista, republicano e comprometido cos dereitos de Galiza-. Os proxectos da Editorial Lar, da Editorial Nós, das Escolas de Ensino galego, a militancia no Partido Galeguista, o primeiro Estatuto de Galiza e, mesmo, a alcaldía de Compostela, en 1936, son soños e traballo en común.

Logo da aprobación do Estatuto de Autonomía, no mes de xuño de 1936, Ánxel Casal vai a Madrid e, de volta, trala sublevación militar franquista do 18 de xullo, ponse ao fronte do Comité de Defensa da República na cidade. Ánxel vai ser detido e encarcerado na Falcona de Compostela e brutalmente asasinado e tirado a unha gábea na estrada de Cacheiras, na noite do 18 ao 19 de agosto. María Miramontes, despois desta nova traxedia na súa vida, agóchase na Coruña e, en novembro, sae por Lisboa para Bos Aires, onde traballará de modista, bordando de novo bandeiras galegas para o exilio. Casa cun curmán emigrado e relaciónase con xente do exilio, sobre todo con Maruxa e Luis Seoane. Este fará a crónica na prensa do seu pasamento no ano 1964 en Bos Aires. Alí pechou os ollos, pero o seu corazón xa estaba morto desde 1936.

Aquí tes máis contidos relevantes:

Compostela e os músicos da rúa

por HELENA VILLAR JANEIRO

A miña música compostelá

Por CARME HERMIDA GULÍAS

Compostela futura na miña memoria

Por XEMA VARELA

Compostela: Sinfonía de notas

150 150 CORALIA

Compostela: Sinfonía de notas

Por ENCARNA OTERO CEPEDA

Historiadora

Santiago de Compostela dispón dun territorio onde a auga canta, o silencio fala e a néboa soña. Está chea de sons, de músicas. É territorio de artistas mulleres que aledaron e aledan a vida coas súas cantigas e das que cómpre saber e coñecer para poder gozalas.

Eugenia Osterberger1, a compositora galega da Belle Epoque, naceu en Santiago no 1852. A súa familia, de orixe alsaciano, vivía e traballaba en Compostela. O seu pai era tipógrafo nun negocio da Rúa do Vilar. Eugenia formouse en Santiago e en Francia. O instrumento elixido foi o piano e as paredes da súa casa familiar da Rúa Nova aínda gardan notas e sons. Traballou dando aulas de francés e piano en Santiago. Tras o seu casamento con Francisco Saunier (enxeñeiro na fábrica de gas de Compostela), a parella asenta na Coruña por traslado do seu marido. Na Coruña, Eugenia continúa a tocar e compoñer, musicando, entre outros textos, poemas de Filomena Dato. No salón literario e artístico da súa casa, frecuentado pola meirande parte da intelectualidade coruñesa, Eugenia traba amizade con Sofía Casanova, que se converte en amiga persoal súa, mentres traballan conxuntamente na Liga Gallega. Sofía dedicaralle un poema e será tamén ela quen poñerá a Eugenia en contacto cos membros da Cova Céltica. Tamén tivo unha fonda amizade con Emilia Pardo Bazán coa que traballará no nacemento da Sociedad de Folklore Gallego. Eugenia foi así mesmo académica correspondente da Real Academia Galega.

Santiago de Compostela dispón dun territorio onde a auga canta, o silencio fala e a néboa soña. Está chea de sons, de músicas. É territorio de artistas mulleres que aledaron e aledan a vida coas súas cantigas e das que cómpre saber e coñecer para poder gozalas.

Fina Sanz, violonchelista, deleitaba co seu saber musical os concertos do Café Saboy, como nos relata a prensa do ano 1935, que tamén sinala a actividade musical doutras concertistas, sobre todo de piano.

Mais falabamos de Compostela que, co tempo, continuou o ronsel marcado por Eugenia. Fina Sanz, violonchelista, deleitaba co seu saber musical os concertos do Café Saboy, como nos relata a prensa do ano 1935, que tamén sinala a actividade musical doutras concertistas, sobre todo de piano.

Hoxe este ronsel de mulleres asolaga o granito de Compostela e, a modo de fervenza, enche o mundo de sons, músicas e cantigas: Laura Alonso Padín, Uxía Senlle, Mercedes Peón, Leilía, Tanxugueiras, De Vacas, A Banda da Loba son só unha pequena mostra das numerosas compostelás que non poden ter cabida neste curto relato e que dan continuidade a este inmenso labor e seitura musical.

A Real Filharmonía e a Banda Municipal de Música tamén teñen mulleres instrumentistas dunha inmensa calidade e tesón no seu labor, moitas veces pouco recoñecido.

E mesmo Compostela ten na Rúa Nova, na mesma rúa na que naceu e estudou música Eugenia Osterberger, un espazo comercial, que baixo o nome de O Pazo das Musas, ofrece mercadorías que alimentan o corazón musical das persoas residentes e visitantes desta cidade sempre tan querida que é Santiago de Compostela.

Santiago de Compostela, 28 de decembro de 2017

1 Beatriz López-Suevos, Susana de Lorenzo e Rosario Martínez Martínez: Eugenia Osterberger. A compositora galega da Belle Epoque (1852-1932). Libro-CD. Editorial Ouvirmos (2017)

Aquí tes máis contidos relevantes:

María Miramontes: modista e galega

Por ENCARNA OTERO CEPEDA

Niké

Por ANXO RABUÑAL

Compostela futura na miña memoria

Por XEMA VARELA

Política de privacidade

Se consente a utilización de cookies, continúa navegando ou fai clic nalgún link entenderase que consinte a nosa política de cookies e, por tanto, a instalación das mesmas no seu equipo ou dispositivo.

Se vostede quere, pode cambiar a configuración de cookies en calquera momento, configurando o seu navegador para aceptar, ou non, as cookies que recibe ou para que o navegador o avise cando un servidor queira gardar unha cookie.

Esta web utiliza cookies.
error: Contido protexido