•  981 806 528 & 670 594 685 info@coralia.gal

VÍA ROMANA

150 150 CORALIA

VÍA ROMANA

CORALIA VIAXES

Redacción CORALIA

O noso Alfredo cría no cosmos. Cría nas estrelas como o facía Carl Sagan. Carl Sagan e Isaac Asimov eran bos amigos. Asimov díxolle por carta que o único que lle molestaba do seu ídolo era que “é obvio que vostede é máis brillante ca eu, e iso o detesto”. O sobriño de Asimov, Eric Asimov, dicía en 2017 que a xente da Ribeira Sacra estaba cultivando un viño que eles mesmos comezaban a descubrir.  Outros, como o ex presidente Obama, xa o descubriran tres anos antes. Non todo está feito para probar. O Súper Kamiokande é un cilindro de 40 metros por 40, no que pode caber a estatua da liberdade, e está deseñado para descubrir neutrinos, e as persoas so poden entrar nel para facer reparacións. É un mega observatorio enterrado nunha montaña xaponesa. Takekazu Asaka é un filólogo que quedou prendado da nosa lingua. Foi capaz de traducir palabras coma unto ou caldo ao xaponés. O noso Alfredo cría no cosmos. E tiña razón. Todo ten cabida aquí. Todo pode comezar aquí. A Ribeira Sacra ben pode ser o centro de calquera cousa.

 

Dicía Kierkegaard que vivimos cara adiante, pero comprendemos para atrás. Ía camiño do Belesar desde Rodeiro. Non pasei por Lalín porque teño bos recordos doutras etapas e quixen facer valer aquilo de non volvas a onde fuches feliz. Álex díxome que era a presentación da nova guía de viaxes libertina de Coralia e alá fun. Libertina, por facer a broma, porque Álex foi o primeiro xefe que me dixo que fixera o que me petase cando escribira. O truco sempre está nas formas mentres o fondo sexa honesto. Cousas do principiño, que contaba que as cousas sinxelas son invisibles aos ollos. Por iso, cando cheguei a unha adega posta nunha curva que parecía unha balconada do monte deixando pasar o río Miño, o que menos esperaba era atoparme unha festa chea de amigos.

As primeiros en saudar son as andoriñas dáuricas e os mosquiteiros comúns. Falan entre eles coma pequenos nun parque de atraccións. Pousaban nas ramiñas verdes e cantaban. O sol pega forte e a xente achégase ao carón de dúas mesas que acabaron por colocar debaixo dunha árbore. Queixos Airas Moniz con galletiñas Daveiga, empanada e chourizo do restaurante Os Pendellos. Roberto miraba para o córner porque a que fora a súa mestra de pequeno díxolle que era un lacazán pero no fondo un bo rapaz. Coas copas nas mans, falamos e rimos e abrimos os brazos e enchemos os peitos coma os paxaros. Hai viño e verbas. E viaxes por contar. E cando parecía que todo ía acabar cunha despedida curta, Álex bateu coas palmas e dixo veña, veña, imos todos xuntarnos nun corro, coma no colexio!

E alá fomos. Rabuñando no padal os matices do viño da adega Vía Romana, coma aquel vello do doutor Zhivago que dicía que rascando en cada ruso se atoparía alguén do agro, nós rascamos na terra para atopar algo do que fomos. Alí estaba Manuel Lorenzo Varela, non alcalde de Chantada senón como alguén máis que desfrutaba da compaña e do bo viño como calquer outro. Raquel Arias, José Armada, Rubén Lorenzo e Elena Candia axustaban a mascarilla cando rían -cousas dos tempos de agora- e Carmen Pomar ficaba nas verbas de Álex que, agora xa como mestre de cerimonias, anotaba e marcaba os tempos como fan os músicos, e dicíalle a Isidro Pernas que o deixara en un bo lugar, que os de Teo tiñan que mostrar forza de seu. Pero Isidro dixo con moita modestia e pouco volume que o seu negocio só quería facer as cousas ben. Eu, sen embargo, deixei anotadas máis de cen mil referencias de consumo nun ultramarinos que ten xa 150 anos.

Non é polo feito de demostrar nada, pero as veces tiramos do carro no sentido contrario. Damos conta dos nosos éxitos so cando vén alguén de fóra e móstranos, cos ollos ben abertos, a súa incredulidade. Que si, que Olivia Newton-John pasou por Ferreira fai dous anos e todo o mundo torna a mirada a esta terra. Pero os que estabamos alí non precisábamos diso para saber do potencial que temos e, aínda si, houbo que repetilo. Díxoo Juan Luis Méndez-Rojo, ou Xesús Mazaira ou Ana Vázquez. Álex tivo ben en insistirlles aos responsables dos queixos Airas Moniz e dos viños da adega Vía Romana que levantasen a mirada polo produto que teñen, pero Xesús, Ana e Juan Luis son persoas de mundo e fixeron o que todos estamos acostumados a facer. Dicir que non é para tanto, con esa sorrisiño que che queda ao acabar o traballo ben feito, en medio do taller, en silencio. Que o importante é ter imaxe de conxunto, crernos como galegos que teñen algo que valorar.

Ás veces é coma unha catarse. Non é cousa miña, son palabras de Carmen. Ás veces hai que soltalo todo, gastar o último cartucho e abrir os brazos e deixarse levar. Esta guía de viaxes a ningures para viaxar preto cun mapa cheo de non lugares nos que acollerse só podería facerse coma se non fora a existir un mañá. Alfredo así o cría. E Álex, e Grace Castro, e Manuel Otero, e Jimena, e Mercedes, e Kris, e Roberto e Alba e Mar. Grace dicía que o importante era converter as ideas en realidade. Fomos ao restaurante Os Pendellos e o equipo de Roberto Iglesias sacou a artillería. Unha catarse: bacallau con patacas, carne ao caldeiro, polbo, croquetas de piquillos recheos, croquetas de choco na súa tintura e viño a esgalla da Vía Romana. Nun momento no que as verbas cruzáronse e puxéronse a cantar Andrea Pousa e Quique Queiman, eu escapeime cos de infantería -os da prensa- e Mercedes e Kris ficamos para o grupo coma os últimos galos escondidos do imperio romano que, lonxe de entregar as súas vidas nun derradeiro xesto de valentía, alzaron as súas copas como celebración da vida no corazón de Galicia. Polos que están, polos que nos acompañan, estean onde estean. Tiña razón Alfredo. O cosmos está aquí.

Queres ollar outros contidos relevantes?
Política de privacidade

Se consente a utilización de cookies, continúa navegando ou fai clic nalgún link entenderase que consinte a nosa política de cookies e, por tanto, a instalación das mesmas no seu equipo ou dispositivo.

Se vostede quere, pode cambiar a configuración de cookies en calquera momento, configurando o seu navegador para aceptar, ou non, as cookies que recibe ou para que o navegador o avise cando un servidor queira gardar unha cookie.

Esta web utiliza cookies.
error: Contido protexido